متولد ۱۳۶۷ | تهران
نویسنده و روزنامهنگار و کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی
او در نشریات دنیای تصویر، فیلمنگار و ۲۴ سابقه فعالیت مستمر دارد و پیش از این، در کافهسینما، ماهنامه فیلم، روزنامه تهران امروز، روزنامه هفت صبح و... نوشته است.
پابرهنه در بهشت نوید ظهور یک فیلمساز بااستعداد را به سینمای ایران میداد. با این وجود بعد از پرسه در مه بود که گروهی از منتقدان از بهرام توکلی بهعنوان یکی از فیلمسازان مهم فعال در سینمای ایران نام بردند. در چنین شرایطی، اینجا بدون من از زمان ساخت به پروژهای کنجکاویبرانگیز تبدیل شد. اما حضور توکلی و تیم بازیگری اینجا بدون من تنها نکاتی نبودند که توجه گروهی از مخاطبان خاص سینمای ایران را به این فیلم جلب کردند. در شرایطی که گروهی از منتقدان در سالهای اخیر بارها به شرایط نامناسب فیلمنامهها در سینمای ایران اشاره کردهاند و ضعف در اقتباس را یکی از معضلات همیشگی فیلمنامهنویسی در ایران دانستهاند، اینجا بدون من اقتباسی از نمایشنامه مشهوری به قلم تنسی ویلیامز بود و همین، عطش مخاطبان آثار قبلی توکلی را برای مواجهه با این فیلم افزایش میداد. حاصل کار، فیلمی بود که بهنظر میرسد علاقهمندان را ناامید نکرد. اینجا نگاهی به چکیده نظرات منتقدان در زمان نمایش این فیلم انداختهایم.
سلطان که بیستمین فیلم سینمایی مسعود کیمیایی بود، در دورهای ساخته شد و به نمایش درآمد که ساخت هر فیلمی توسط کیمیایی منجر به ایجاد جنجال میشد. شایعات مربوط به دستداشتن احتمالی سعید امامی در تولید سلطان (و همچنین ضیافت) باعث شد تا حساسیتها نسبت به بیستمین فیلم مسعود کیمیایی بیشتر شود و خیلیها دنبال سرنخهایی برای پیدا کردن ارتباط سلطان با یک طرز تفکر خاص باشند. با این وجود، مثل همیشه، حواشی با گذر زمان کمرنگتر شده و حالا با خود فیلم مواجهایم؛ فیلمی که البته، فارغ از حواشی پیرامونی هم، یکی از آثار مناقشهبرانگیز مسعود کیمیایی است. به مناسبت سالگرد اکران فیلم سلطان نگاهی به چکیده نظراتی انداختهایم که در زمان نمایش این فیلم منتشر شد.
مهم نیست با چه کسانی کار کند: کریستوفر نولان، همواره مهمترین چهره آثارش است. از زمان بحثهای مفصل تئوریک در مورد «کارگردان بهعنوان مؤلف» – ابتدا در مجله «کایه دو سینما» در دهه 1950 و سپس در جدال قلمی میان اندرو ساریس و پالین کیل در آمریکا – بهندرت به نمونه دیگری از اهمیتیافتن کارگردان به جای فیلم در این سطح برخورد میکنیم: زمانی که حتی انتشار تریلر فیلم تازه نولان هم به شکلگیری مجادلاتی گاه تند میان موافقان و مخالفان او – بهخصوص در فضای مجازی – منجر میشود بهطوریکه خودِ فیلم به حاشیه میرود. در زادروز این سینماگر سرشناس و بحثبرانگیز دنیای امروز و در حالی که نمایش آخرین ساخته او دوباره به تعویق افتاده، با فیلیمو شات همراه باشید تا نگاهی داشته باشیم به کارنامه کریستوفر نولان و جایگاه او در سینمای معاصر.
خونبازی بازگشت رخشان بنیاعتماد به دغدغههای صریح اجتماعی بود. بنیاعتماد اینبار معضل اعتیاد را دستمایه ساخت فیلم قرار داده بود. با این وجود، در خونبازی (در مقایسه با دیگر درامهای اجتماعی سینمای ایران) با فضای متفاوتی روبهرو بودیم. شخصیتهای کمتعداد و فضاسازی خلوت و ویژهای که شباهتی به درامهای معمول اجتماعی نداشت، باعث تمایز خونبازی از جریان درامهای وقت مرتبط با معضلات اجتماعی شده بودند. بنیاعتماد با انتخاب این فضا برای روایت یک معضل عمومی، خطر کرد اما در عوض جواب مناسبی گرفت. خونبازی در یکی از سالهای فقیر سینمای ایران به نمایش درآمد و در چنان شرایطی با تحسین عمومی روبهرو شد.
به مناسبت سالگرد اکران عمومی خونبازی، نگاهی انداختهایم به چکیده نقدهایی که در مورد این فیلم نوشته شدهاند.
فیلم جدایی نادر از سیمین را میتوان نقطه پایان دوره اول کارنامه سینمایی اصغر فرهادی دانست؛ دورهای که با رقص در غبار و شهر زیبا (دو فیلمی که منتقدان را متوجه ورود یک استعداد تازه به سینمای ایران کردند) آغاز شد، با چهارشنبهسوری (که جایگاه فرهادی بهعنوان یکی از مهمترین فیلمسازان سینمای ایران را تثبیت کرد) و درباره الی (که اولین موفقیتهای جدی بینالمللی را برای فرهادی به ارمغان آورد) ادامه یافت و در نهایت با جدایی نادر از سیمین به بزرگترین افتخارات بینالمللی تاریخ سینمای ایران و تبدیل فرهادی به یکی از مهمترین سینماگران امروز دنیا منجر شد. به بهانه سالگرد اکران عمومی جدایی نادر از سیمین، نگاهی انداختهایم به چکیده نقدهایی که در مورد این فیلم نوشته شدهاند.
شاید زمانی که فیلم شوکران روی پرده رفت، کمتر کسی انتظار این را داشت تا با یکی از مهمترین فیلمهای دوره ملتهب پسا دوم خرداد روبهرو شود. در روزهای اول اکران هم بهنظر نمیرسید که با پدیده ماندگاری روبهرو باشیم. حتی در جدول فروش هم شوکران در روزهای اول با فاصلهای کم پشت سر فیلم دختران انتظار (رحمان رضایی) قرار داشت و بهنظر میرسید این 2 فیلم رقابت شانه به شانهای داشته باشند. با این وجود بهتدریج توجه بیشتری به ساخته مهم بهروز افخمی جلب شد. اعتراض گروهی از پرستاران علیه تصویری که در این فیلم از صنف آنها نمایش داده شده بود سروصدای زیادی بهپا کرد و نقدهای مثبت هم کمکم از راه رسیدند. فروش شوکران اوج گرفت و نتیجه، تبدیلشدن این فیلم به پرفروشترین فیلم سال بود. با گذر زمان هم منتقدان بارها به این فیلم رجوع کرده و آن را بهعنوان یک پدیده مهم فرهنگی در انتهای دهه 1370 مورد توجه قرار دارند.
به بهانه سالگرد اکران عمومی شوکران، نگاهی انداختهایم به چکیده نقدهایی که در زمان اکران این فیلم و گاه در سالهای بعد در مورد این فیلم نوشته شد.
سامان مقدم با نخستین ساخته سینماییاش، سیاوش، نشان داد که یک نیروی مهم تازهنفس وارد جریان اصلی سینمای ایران شده است. سیاوش از یک طرف به مسائل جوانپسند روز میپرداخت و از سوی دیگر بحث مهم اختلافات میان نسل قدیم و نسل تازه پاگرفته با عقاید متفاوت را مطرح میکرد. سیاوش شاید نگاه چندان عمیقی به مسائل مورد بحث خود نداشت اما توانست ارتباط خوبی با مخاطب عام برقرار کند و نشان داد که مقدم رگ خواب مخاطب جوان را خوب میشناسد. پارتی، اثبات دیگری بر این ادعا بود. مقدم اینبار بهشکل مستقیمتری به مسائل روز سیاسی میپرداخت و فیلمی در راستای گفتمان محبوب آن سالها ساخته بود که توانست نظر مخاطب عام را به خود جلب کند.
به بهانه سالگرد اکران عمومی پارتی، نگاهی انداختهایم به چکیده نقدهایی که در مورد این فیلم نوشته شدهاند.
به رنگ ارغوان از هر نظر فیلمی جنجالی بود. عوامل این فیلم در حین تولید کمترین اطلاعات را به رسانهها منتقل کردند. با وجود این رویکرد هوشمندانه، در حالی که به رنگ ارغوان قرار بود در بیستوسومین دوره جشنواره فیلم فجر (1383) نمایش داده شود، به محاق توقیف رفت و 5 سال بعد بود که سرانجام مجوز نمایش فیلم صادر شد. در یک اتفاق جالب توجه، فیلمی که 5 سال توقیف شده بود توانست سیمرغ بلورین بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را از بیستوهشتمین دوره جشنواره فیلم فجر کسب کند. اینجا نگاهی انداختهایم به چکیده نقدهایی که در زمان اکران این فیلم در موردش نوشته شد.
اولین فیلم بلند بهرام توکلی با نام پابرهنه در بهشت با استقبال خوبی روبهرو شد و حتی سیمرغ بلورین بهترین فیلم اول را هم برای او بهارمغان آورد. اما با پرسه در مه بود که جایگاه بهرام توکلی نزد منتقدان سینمای ایران تثبیت شد. پرسه در مه فیلم جسورانهای بود که ربطی به مسیرهای معمول سینمای ایران نداشت. به مناسبت سالگرد اکران عمومی پرسه در مه، نگاهی انداختهایم به چکیده نقدهایی که در زمان اکران این فیلم در موردش نوشته شد.
