رضا حسینی

دنیای بزرگ و غوطه‌ورکننده پاندورا با دنباله «آواتار: راه و رسم آب» (Avatar: The Way of Water) اثر جیمز کامرون (که گفت‌وگو با او را می‌توانید اینجا مطالعه کنید) دوباره روی پرده نقره‌ای نقش بسته است؛ و در این قسمت، داستان جیک سالی، نِیتیری و خانواده‌ای روایت می‌شود که آن‌ها در فاصله داستانی میان 2 قسمت اول «آواتار» تشکیل داده‌اند؛ اما این بار زمانی که انسان‌ها دوباره به این ماه برمی‌گردند، خانواده سالی مجبور به گریز و یافتن مکانی امن‌تر برای زندگی می‌شود. گفت‌وگویی که می‌خوانید، ترکیبی از حرف‌های کیت وینسلت در مصاحبه با جو دِکِل‌مایر از «اسکرین رَنت» و پِری نِمیروف از «کولایدر» است. او در اینجا درباره ایفای نقش شخصیت جدید رونال در این جهان داستانی صحبت کرده و از جذابیت این نقش برای خودش تا چگونگی بازیگری به شیوه ضبط حرکت، ضبط بازی و موارد جالب دیگری سخن گفته است.

داریوش خُنجی فیلمبردار برجسته و تحسین‌شده ایرانی-فرانسوی که با کارگردانان بزرگ متعددی شامل دیوید فینچر، وودی آلن، ژان-پی‌یر ژونه، گاس ون سنت، رومن پولانسکی، وونگ کار-وای، میشاییل هانکه، دنی بویل، پل تامس اندرسن، وس اندرسن، بونگ جون-هو و نیکلاس ویندینگ رفن همکاری داشته است، در جشنواره کن 2022 با «زمان آرماگدون» (Armageddon Time) اثر جیمز گری (که چندمین همکاری‌اش با خنجی است) حضور داشت؛ فیلمی که برای کسب نخل طلا رقابت کرد و حالا حدود یک ماه است که در سینماهای ایالات متحده به صورت گسترده اکران شده است. داریوش خنجی در خصوص چگونگی علاقه‌مند شدن به سینما و فیلمبرداری می‌گوید: «از فیلم‌هایی که الهام‌بخش من شدند تا فیلمبردار شوم، می‌توانم به «همشهری کین» اشاره کنم که خیلی روی من تاثیر گذاشت؛ و در کل فیلم‌های اورسن ولز مثل «امبرسن‌های باشکوه». البته فیلم‌های کارل تئودور درایر هم مانند «کلام»، «گرترود» یا «خون‌آشام» خیلی الهام‌بخشم شدند!» در ادامه گفت‌وگو با فیلمبردار مطرح ایرانی سینمای جهان را می‌خوانید.

استیون اسپیلبرگ در بیش از 50 سال گذشته، فیلم‌هایی را درباره هر موجود زنده‌ای در دنیا کارگردانی کرده است؛ از کوسه‌ها و دایناسورها و موجودات فرازمینی (چه مهربان و چه نامهربان) تا دزدان دریایی و جاسوسان و سربازان و قهرمانان (چه تاریخی و چه خیالی). فیلمسازان زیادی نیستند که بتوانند با گستره فعالیت او برابری کنند؛ اما موضوعی که اسپیلبرگ از آن حذر کرده بود، خودش بود؛ البته تا امروز و اینجا. «فیبلمن ها» یا «خانواده فیبلمن» (The Fabelmans) یک فیلم شخصی مهرانگیز و گاه دردناک است درباره خانواده‌ای که بر اساس اعضای خانواده اسپیلبرگ شکل گرفته است؛ پرتره‌ای از این فیلمساز مولف در کودکی و نوجوانی که داستان فروپاشی یک زندگی زناشویی هم هست.

تیموتی شالامی در ماه‌های اخیر سیاحت دنیا را به‌گونه‌ای تجربه کرده که از بیشتر ستاره‌های موسیقی راک هم حیرت‌انگیزتر بوده است. او بین فیلمبرداری «دون: بخش دوم» (Dune: Part Two) در بوداپست، «وانکا» (Wonka) در لندن و عاشقانه آدم‌خواری «استخوان‌ها و همه چیز» (Bones and All) در ایالت اوهایو (ایالات متحده) به‌سختی زمانی را پیدا می‌کرد تا در تخت‌خواب خودش بخوابد. او پیرامون برنامه‌اش در 2 سال گذشته و پس از اولین نمایش کمدی وس اندرسن در جشنواره کن در 2 تابستان قبل گفته است.

در چهار فصل قبلی سریال موفق «تاج» The Crown -که پیتر مورگان آن را برای نتفلیکس خلق کرده است- تماشاگران شاهد کشمکش‌های (گرچه کمی داستانی و ساختگی) خانواده سلطنتی بریتانیا بوده‌اند که از زمان به قدرت رسیدن ملکه الیزابت در دهه 1940 آغاز شد. حالا در فصل پنجم این سریال - طبق روال این مجموعه محبوب - ترکیب کاملا جدیدی از بازیگران برای بازی در قالب شخصیت‌های مشهورش در روزگار و سن‌وسالی دیگر انتخاب شده‌اند که یکی از آن‌ها الیزابت دبیکی است؛ بازیگری که نقش شاهزاده دایانا را از اما کورین (که در فصل چهارم آن را بازی کرد) تحویل گرفته است و طبیعی است که همان میزان از جذابیت و ابهام را به این شخصیت اشرافی از خاندان انگلیسی مورد اشاره هدیه کرده است. الیزابت دبیکی در این گفت‌وگو پیرامون تحقیقات گسترده‌ای که برای کسب آمادگی لازم برای ایفای نقش شاهزاده دایانا انجام داد، باز کردن جای خود به عنوان یک زن قدبلند در هالیوود، تلاشی که برای ارائه زبان بدن دایانا انجام داد، و موارد جالب دیگری صحبت کرده است.

وقتی بازیگر مرد اصلی فیلم نوآر و عاشقانه «عزم رفتن» یا «تصمیم به جدایی» (Decision to Leave) از پارک چان ووک خواست تا شخصیتش را توصیف کند، پارک به او از پلیس محترمی گفت که «کلت حمل نمی‌کند اما دستمال خیس به همراه دارد.» پارک این موضوع را در تماس مجازی خود با زوم و ربکا لیو از «گاردین» به یاد می‌آورد و لبخند شیطنت‌آمیزی می‌زند؛ مترجم او هم می‌خندد. این فیلمساز تحسین‌شده که با فیلم‌های شاخصی چون «همکلاس قدیمی» یا «پیرپسر» (Oldboy) و «ندیمه» (The Handmaiden) نیز شناخته می‌شود، در جدیدترین اثر سینمایی‌اش داستان کارآگاهی متین (با بازی پارک های-ایل) را روایت می‌کند که به شکل خطرناکی به مظنون اصلی یک پرونده قتل نزدیک می‌شود. گفت‌وگوی خواندنی‌ای که برای شما تدارک دیده‌ایم، آمیزه‌ای از گفت‌وگوهای «گاردین» و «ای‌وی کلاب» است که با در نظر گرفتن انسجام و پیوستگی با هم ترکیب شده‌اند.

فیلم جدید آرنو دِپلِشن با عنوان «برادر و خواهر» اولین نمایش جهانی‌اش را در جشنواره کن 2022 تجربه کرد. جالب این‌که امسال فیلم‌های متعددی در بزرگ‌ترین رویداد سینمایی جهان به روابط خانوادگی پیچیده می‌پرداختند. «برادر و خواهر» هم در باب این‌که عشق و تنفر و تردید نسبت به آدم‌های نزدیک - چه خوب و چه بد - به چه معناست، کاوش می‌کند. داستان درباره آلیس (ماریون کوتیار) و لویی (ملویل پوپو) است. خواهر و برادری در 50‌وچند سالگی که بیش از 20 سال است که از هم فاصله گرفته‌اند و با هم دشمن شده‌اند. آلیس به‌شدت از لویی متنفر است اما دلایل حقیقی احساسات او نسبت به برادرش از همه پوشیده به نظر می‌رسد. وقتی والدین این 2، قربانی یک سانحه رانندگی وحشتناک می‌شوند، خواهر و برادر مجبور می‌شوند با هم و گذشته روبه‌رو شوند و چرایی کشیده شدن کارشان به اینجا را مورد بازنگری قرار دهند.

جیمز کامرون که جایزه اسکار را هم برنده شده است، حالا که بیش از یک دهه از اکران فیلم پیشگامانه «آواتار» می‌گذرد با اولین دنباله‌اش با عنوان «آواتار: راه و رسم آب» (Avatar: The Way of Water) برگشته است تا تماشاگران را دوباره به دنیای نفسگیر پاندورا ببرد. وقتی «آواتار» ساخته شد، تولید جاه‌طلبانه‌اش نیازمند فناوری‌ای بود که در ادامه راهش شماری از تکنیک‌های فیلمسازی را دگرگون کرد، از جمله ضبط بازی (Performance Capture). اکنون 13 سال گذشته است و «راه و رسم آب» نوید این را می‌دهد که ما را به اعماق جدیدی ببرد و در عوض جنگل‌های انبوه و باشکوه قبیله اوماتیکایا، به جهان گسترده زیرآب برویم که مِتکایینا در آن غوطه‌ور شده‌اند. جیک سالی (سام وورثینگتن) و نِیتیری (زویی سالدانا) حالا 4 فرزند دارند که شامل دخترخوانده‌شان کری (با بازی سیگورنی ویور) هم می‌شود. وقتی انسان‌ها به پاندورا برمی‌گردند دیگر فقط به دنبال منابع این سیاره نیستند و می‌خواهند کل این ماه را مستعمره خود کنند. جیک هم در تلاش برای حفظ جان مردمان و خانواده‌اش تصمیم دشواری می‌گیرد و از جنگل به دنیای امن زیر آب می‌گریزد.

جلوه‌های عجیبی را در سال پیش رو باید از خاویر باردم انتظار داشته باشید. او قرار است نقش استیلگار چشم‌آبی را در «دون: قسمت دوم» (Dune: Part Two) که در آن یک جنگجو فرِمِن است دوباره تکرار کند و اگر دنباله دنی ویلنوو به کتاب منبع اقتباس خود وفادار باشد، نقش مهمی خواهد بود. باردم در نقش تریتون، پادشاه خیرخواه آتلانتیکا نیز در بازسازی زنده «پری دریایی کوچولو» (The Little Mermaid) بازی خواهد کرد. اما تا آن زمان باید با شخصیت او در فیلم لایل، لایل، کروکودیل (Lyle, Lyle, Crocodile) خودمان را مشغول کنیم؛ شخصیتی به نام هکتور پی. والنتی که در دنیای نمایش و آواز و رقص ساکن شده و البته که نداری‌ها و مصیبت‌های آن را هم به جان خریده است. هکتور روزی با یک کروک کوچولو مواجه می‌شود که او را امیدوار به کشف یک ستاره بزرگ و تغییر زندگی‌اش می‌کند؛ منتها فقط به این شرط که لایل (با صداپیشگی شان مندس) روی صحنه بتواند اعتماد لازم برای اجرا را به دست بیاورد. این مصاحبه سر صحنه فیلمبرداری «دون» انجام شده است.

بلک پنتر: واکاندا تا ابد (Black Panther: Wakanda Forever) سی‌امین فیلم در جهان سینمایی مارول و دنباله فیلم تحسین‌شده و موفق «بلک پنتر» (2018) است. این قسمت را هم رایان کوگلر کارگردانی کرده است و فیلمنامه‌اش را به طور مشترک با جو رابرت کول نوشته است. «بلک پنتر: واکاندا تا ابد» به عنوان آخرین فیلم از فاز چهارم جهان سینمایی مارول، از یازدهم نوامبر (بیستم آبان) در سینماهای آمریکای شمالی بر پرده رفته است. منتقدان این قسمت را نیز تحسین کرده‌اند - هرچند نه به اندازه اولین فیلم - به‌خصوص برای فصل‌های اکشن، ادای دین‌های احساسی به چدویک بوزمن فقید، موسیقی متن، بار احساسی فیلم و بازی‌های آن.