رضا حسینی

اولیویا کولمن و مایکل وارد، 2 بازیگر اصلی «امپراتوری روشنایی» (Empire of Light)، نخستین بار در مهمانی فیلم «دختر گم‌شده» (The Lost Daughter) محصول 2021 با هم دیدار کردند. وارد که سال قبلش جایزه ستاره نوظهور بفتا 2020 را برنده شده بود، در لحظه‌ای کاملا سینمایی به سراغ کولمن می‌رود که او این لحظه را چنین به یاد می‌آورد: «این مرد زیبا وارد مهمانی شد و من با تمام دوستان خانمم بودم که همگی هم‌سن‌وسال خودم هستند؛ و گفت: تو و من قراره به هم دل ببازیم.» کولمن می‌خندد و ادامه می‌دهد: «انگار موسیقی داخل سالن متوقف شد و او سپس گفت: در یک فیلم! در «امپراتوری نور»!» وارد همین ابتدا اعتراف می‌کند که «دستپاچه بودم! نمی‌دانستم چه حرف دیگری می‌توانم بزنم!» اما این شروع یک همکاری مملو از احترام متقابل، تحسین، و توانایی خوش بودن به وقت مواجهه با سخت‌ترین موقعیت‌های داستانی بود. فیلم امپراتوری روشنایی که در انگلیس دهه 1980 روایت می‌شود، کولمن را در نقش هیلاری اسمال دارد؛ زنی که با سلامت روان خود دست به گریبان است و در یک سالن سینمای محلی کار می‌کند. او با کارمند جدیدی دوست می‌شود و رابطه رمانتیک پیدا می‌کند که یک مرد سیه‌چرده جوان به نام استیون است با بازی وارد.

گفت‌وگویی که پیش رو دارید حاصل ترکیب 2 گفت‌وگوی متفاوت با اهالی رسانه‌های معتبر است که 4 قسمت اول «آخرین بازمانده از ما» را پیش از عرضه عمومی دیدند. پدرو پاسکال و بلا رمزی اینجا درباره موارد جالبی صحبت کرده‌اند، از جمله این‌که چطور همه چیز برای جول به رابطه‌اش با الی بستگی دارد؛ آیا الی متوجه اهمیت وجودی‌اش هست؛ رسیدن به تمام جزییات لازم برای خلق شخصیتی چون جول که تجربه‌های دشواری را از سر گذرانده؛ و تجربه کار کردن با چاقوی ضامن‌دار برای بلا و... این مصاحبه جذاب را از دست ندهید.

استیون اسپیلبرگ امسال جایزه خرس طلای افتخاری دستاورد عمر را از هفتادوسومین جشنواره برلین دریافت کرد و به همین بهانه، «اسکرین اینترنشنال» از 13 فیلمساز در گوشه و کنار دنیا درباره میراث و تاثیر اسپیلبرگ بر آن‌ها به عنوان داستان‌گو و تاثیر این کارگردان آمریکایی بر فرهنگ سینمای جهان سوال‌هایی پرسیده است. ما در اینجا 5 فیلمساز سرشناس و 2 فیلمساز خوش‌آتیه‌ای را که امسال با فیلم‌های دیدنی‌شان مورد تحسین جهانی قرار گرفته‌اند از فهرست سیزده‌تایی «اسکرین اینترنشنال» انتخاب کردیم و پرسش‌وپاسخ با آن‌ها در باب اهمیت سینمای استیون اسپیلبرگ را برای شما تدارک دیده‌ایم.

فصل جوایز ایالات متحده است و یکی از فیلم‌هایی که یک رقیب و پیشتاز جدی به شمار می‌رود، «بنشی‌های اینیشرین» (The Banshees of Inisherin) جدیدترین اثر مارتین مک‌دونا است. بنشی‌ها تا اینجا جوایز متعددی را برای سازندگانش به ارمغان آورده و حالا در 9 رشته هم نامزد دریافت جوایز اسکار شده است. کالین فارل، برندن گلیسن و مارتین مک‌دانا در این گفت‌وگوی مفصل و خواندنی، درباره نگارش و خلق این شخصیت‌ها برای بازیگران خاصی که نقش آن‌ها را بازی کردند، منبع الهام داستان، رفاقت در زندگی واقعی، بزرگ‌ترین چالش‌های ساخت این فیلم، بازی بازیگر با ابروهایش، آنچه فارل و گلیسن در بازی یکدیگر دوست دارند، چرا جِنی الاغ قهرمان تحسین‌نشده فیلم است و موارد جالب دیگری صحبت کرده‌اند که حسابی از خواندن ای گفت‌وگو راضی می‌شوید.

سرانجام سریال به‌شدت کنجکاوی‌برانگیز «اچ‌بی‌او» با عنوان «آخرین بازمانده از ما» (The Last of Us) به نویسندگی و با تهیه‌کنندگی اجرایی کریگ مِیزِن (چرنوبیل) و نیل دراکمان (که نویسنده بازی ویدیویی منبع الهام این سریال هم هست) عرضه شد؛ سریالی که ماجراهایش 20 سال پس از شیوع ویروسی قارچی اتفاق می‌افتد که تمدن مدرن را نابود می‌کند و یک زندگی پساآخرالزمانی را برای بازماندگان انسان‌ها به جا می‌گذارد. آلودگی قارچی که انسان‌ها را مبتلا کرده است، حاصل جهشی در قارچ‌های کیسه‌ای است که با نام سرچماقی شناخته می‌شوند و یک فراگیری (پاندمی) جهانی را رقم زده‌اند. داستان، جول قاچاقچی (با بازی پدرو پاسکال) را دنبال می‌کند که مامور می‌شود دختر نوجوانی به نام الی (با بازی بِلا رمزی) را به جایی ببرد چون به نظر می‌رسد که او چاره حل مشکلات بشر است.

هریسون فورد 80 ساله که بازیگری شناخته‌شده و یک شمایل فرهنگی آمریکایی است، این روزها با سریال «روان‌درمانگری» (Shrinking) در کانون توجه است؛ جالب این‌که او سوای بازیگری، خلبان و فعال محیط زیست هم هست. فورد در این گفت‌وگو درباره موضوع‌های جالبی صحبت کرده است از این‌که چرا از سینما به تلویزیون آمده و پروژه‌ای مثل «1923» او را مجذوب کرده و قیاس نقش جیکوب داتن با نقش‌های قبلی‌اش مثل هان سولو و ایندیانا جونز، تا همبازی شدن دوباره با هلن میرن و جزییات نقشش و...

آنتونیو باندراس در این گفت‌وگو با استیو واین‌تراب از «کولایدر» درباره ایفای نقش دوباره نقش محبوب گربه چکمه‌پوش پس از سال‌ها، چرا این شخصیت توامان بچه‌ها و بزرگ‌ترها را جلب کرده است، پرداختن فیلم به مضامینی سنگین‌تر از قبل، احتمال ساخت فیلم دیگری در مجموعه «شرک» (Shrek)، نقشی که در «ایندیانا جونز 5» یا «ایندیانا جونز و گردانه سرنوشت» (Indiana Jones and the Dial of Destiny) بازی کرده و موارد جالب دیگری صحبت کرده است که می‌خوانید.

ویل اسمیت که پس از رسوایی سیلی‌اش در مراسم اسکار به کریس راک، بیشتر ماه‌های سال 2022 را خارج از کانون توجه گذراند، تازگی دوباره حضورهای رسانه‌ای خود را به اوج رسانده است؛ که دلیلش شرکت در تبلیغات فیلم جدیدش به تهیه‌کنندگی «اپل تی‌وی پلاس» با عنوان «رهایی» (Emancipation) به کارگردانی آنتوان فوکوآ است. داستان درباره مردی است که با عکس مشهوری با عنوان «پیتر شلاق‌خورده» (Whipped Peter) شناخته می‌شود. عکس، زخم‌های پشت پیتر را به نمایش می‌گذارد که حاصل شلاق‌خوردن‌های مکرر او در دوران برده‌داری است و در واقع، کمک کرد تا شمالی‌های سفیدپوست آمریکا را علیه برده‌داری بشوراند. «رهایی» پیتر را دنبال می‌کند که از مزرعه‌ای می‌گریزد و باید در مبارزه برای آزادی خود، مرداب‌های خطرناک لوییزیانا را در حالی پشت سر بگذارد که شکارچیان بی‌رحم در پی او هستند.

سریال هری و مگان یک مستند آمریکایی است که در نتفلیکس عرضه شده است. این سریال درباره شاهزاده هری، دوکِ ساسکس و مگان، دوشسِ ساسکس است. «هری و مگان» (Harry & Meghan) در قالب 6 قسمت عرضه شده و در انگلیس بیش‌تر از هر سریال دیگری در نتفلیکس دیده شد و با 81 میلیون و 600 ساعت بازدید (بیش از 28 میلیون مشترک خانگی) در 4 روز اول عرضه‌اش به رکورد پربیننده‌ترین مستند نتفلیکس هم دست یافت. «هری و مگان» را لیز گارباس کارگردانی کرده است که با آثار قبلی‌اش در جشنواره‌ها و محافل مختلفی تحسین شده و بجز دریافت جایزه بزرگ هیات داوران جشنواره ساندنس (برای مستند «مزرعه: آنگولا، ایالات متحده امریکا»/ The Farm: Angola, USA) و جایزه تماشاگران جشنواره SXSW (برای مستند «دختر بودن»/ Girlhood) 2 بار جوایز امی را کسب کرده و 2 بار هم نامزد جایزه اسکار بهترین مستند بلند سال (اولی برای «مزرعه: آنگولا...» و دومی برای «چه اتفاقی افتاد، دوشیزه سیمون؟»/ What Happened?, Miss Simone) شده است.

آلخاندرو گونسالس اینیاریتو برنده جایزه اسکار، در جدیدترین فیلمش با عنوان «باردو، وقایع‌نگاری اشتباه مشتی حقیقت» (Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths) در ناخودآگاه مستندسازی تحسین‌شده اما ساختگی با نام سیلوِریو گاچو غوطه‌ای شخصی و عمیق رفته است. او با روایتی ملهم از تجربه‌های خودش، فصل(سکانس)‌هایی سوررئال و تصاویری جسورانه از قوه تخیل را نقاشی کرده است که خودش آن‌ها را حاصل فیلمبرداری، نورپردازی و طراحی بسیار کنترل‌شده‌ای توصیف می‌کند. گرچه «باردو» بسیار متفاوت از آثار قبلی او مثل «بردمن» (Birdman) و «ازگوربرخاسته» (The Revenant) است اما شور و عشقی که این فیلمساز را تا امروز چنین برجسته کرده و جوایز مختلفی را برایش به ارمغان آورده است، در این فیلم رویایی نیز حی و حاضر است. اینیاریتو در این گفت‌وگو درباره موضوع‌های جالبی صحبت کرده است از اولین باری که فهمید شیفته چالش ساختن فیلم‌های بزرگ است و در این فیلم هم از بالای 800 هنرور - آن هم در روزگار فراگیری کرونا استفاده کرد تا چگونگی استفاده از موسیقی به منظور نمایش تعلیق واقعیت و این‌که ایده‌اش برای صحنه افتتاحیه «باردو» از کجا می‌آید و...