رضا حسینی

هر چهار فصل سریال کمدی-درام وراثت که جسی آرمسترانگ آن را خلق کرده است، به خاطر نویسندگی، بازی‌ها، موسیقی متن، کارگردانی، تولید پرهزینه‌اش و پرداخت سوژه و مضامین مورد نظرش با تحسین گسترده منتقدان مواجه شده است؛ و حتی چند منتقد هم آن را یکی از بهترین سریال‌های تاریخ تلویزیون نامیده‌اند. برایان کاکس در جریان این گفت‌وگو درباره صحبت‌هایش با جسی آرمسترانگ (خالق سریال) پیش از شروع کار روی فصل پایانی، رسیدن به یک پایان‌بندی هوشمندانه، علاقه طرفداران به تکرار تکیه‌کلام مشهور شخصیتش و موارد جالب دیگری صحبت کرده است.

کیلین مورفی ۲ دهه پیش به لس‌آنجلس رفت تا در آزمون بازیگری نقش بروس وین برای فیلم ابرقهرمانی سال 2005 کریستوفر نولان یعنی بتمن آغاز می‌کند Batman Begins شرکت کند؛ اما آقای فیلمساز تصمیم گرفت سوییچ بت‌موبیل را به کریستین بیل بسپارد و مورفی را که در آن زمان به‌نسبت ناشناخته بود و در 28 روز بعد 28 Days Later بازی کرده بود در نقش دکتر جاناتان کرین یا مترسک به بازی بگیرد؛ و این شروع یکی از پردوام‌ترین و ثمربخش‌ترین روابط بازیگر-فیلمساز در سینمای معاصر شد. مورفی ابتدا نقش کرین را در دو فیلم بعدی نولان در سه‌گانه شوالیه تاریکی با عناوین شوالیه تاریکی The Dark Knight و شوالیه تاریکی برمی‌خیزد The Dark Knight Rises تکرار کرد و سپس نقش وارث یک امپراتوری تجاری را در بلاک‌باستر علمی‌تخیلی نولان با نام تلقین Inception بازی کرد و 7 سال بعد هم نقش کوچک اما مهمی را در فیلم جنگی نولان بر اساس رویدادهای واقعی با عنوان دانکرک Dunkirk ایفا کرد. حالا نولان برای اثر جدیدش اوپنهایمر Oppenheimer دوباره با کیلین مورفی همکاری کرده و این بار او را برای بازی در نقش اصلی برگزیده است. «اینترتینمنت ویکلی» پیش از نمایش عمومی فیلم این زوج بازیگر-فیلمساز را مقابل هم نشانده است تا درباره تاریخچه سینمایی مشترک‌شان و جدیدترین همکاری حماسی خود گفت‌وگو کنند.

نیکلاس کیج بالاخره در 59 سالگی اولین فیلم وسترن خود را بازی کرد؛ فیلمی با عنوان راه قدیمی Old Way به کارگردانی برِت دانِهو که در آن نقش هفت‌تیرکشی به نام کولتن بریگز را بازی می‌کند که خود را بازنشسته کرده و زندگی پر از خون و خونریزی‌اش را با عشق و خانواده عوض کرده است؛ اما همه چیز تا زمانی آرام است که او مجبور نشده با عواقب گذشته خود روبه‌رو شود؛ عواقبی که زندگی نوی او را نابود می‌کنند و حالا کسی جلودار یک هفت‌تیرکش انتقام‌جو نیست. کیج که در طول 45 سال فعالیتش به عنوان بازیگر برنده تندیس طلایی اسکار هم شده، در این گفت‌وگو با سردبیر سایت «کولایدر» درباره پروژه‌های بعدی‌اش، دنباله «تغییر چهره» (Face/Off) که اگر ساخته شود چه می‌تواند باشد، توصیه‌هایش به کسانی که هنوز فیلمی از او ندیده‌اند و چند موضوع جالب دیگر صحبت کرده است.

هر وقت که پای پلیس در میان باشد، مخاطب عادت کرده که فیلم را با برچسب پلیسی بخواند. در نتیجه بدون اینکه فیلم پلیسی یک ژانر یا زیرژانر مستقل در تقسیم‌بندی‌های سینمایی باشد، فیلم‌های پلیسی به‌عنوان مدلی رایج شناخته می‌شوند و طرفداران زیادی هم دارند. نکته اینجاست که عبارت کلی فیلم پلیسی می‌تواند دامنه وسیعی از لحن‌ها و ژانرها را در بگیرد، از اکشن-کمدی گرفته تا تریلرهای جنایی. در این فهرست پس از قیاس چند لیست متفاوت - که کم‌ترین‌شان ۱۰ فیلم و بیش‌ترین‌شان ۵۰ فیلم پلیسی را شامل می‌شدند - به این آثار سینمایی شاخص رسیدیم که در تمامی آن‌ها مشترک بودند و بر اساس امتیاز میانگین‌شان در سایت معتبر جمع‌آوری آرای منتقدان گزینش کرده‌ایم.

چاد استاهلسکی کارگردان، برای رویارویی با چالش‌های زندگی‌اش اشتیاقی از جنس جان ویک دارد. او فعالیت‌هایش در عرصه فیلمسازی را به عنوان بدلکار (و بعدها بدلِ ستاره امروزش کیانو ریوز) آغاز کرد و سپس با طراحی فصل‌های رزمی و کارگردانی واحد دوم فیلمبرداری پیش آمد. همین سابقه بود که شم و فراست لازم برای ساخت اولین فیلمش را (به‌صورت مشترک با دیوید لیچ) فراهم ساخت. گفت‌وگویی که در پیش رو دارید روز افتتاحیه نمایش عمومی «جان ویک فصل چهارم» انجام شد و استاهلسکی درباره موضوع‌های جالبی صحبت کرده است.

پلیس‌ها قرار بوده از ما در برابر دزدان و قاتلان محافظت کنند ولی خدمت‌شان در صنعت سینما و تلویزیون در راستای سرگرم کردن ما هم هست! درام‌های پلیسی که ابتدا خیلی ساده ماموران و کارآگاهانی را نشان می‌دادند که فقط کارشان را انجام می‌دادند و پرده از راز جنایت‌ها برمی‌داشتند، امروز با توسعه ژانر پلیسی به اندازه این حرفه پیچیده شده‌اند. وقتی از سریال‌های پلیسی برتر صحبت می‌کنیم در واقع از سریال‌های جنایی و معمایی برتر هم سخن می‌گوییم؛ و می‌دانیم که ژانری به نام پلیسی نداریم و در واقع ژانرها (یا دقیق‌تر زیرژانرها) واقعی، جنایی، معمایی و تریلر به شمار می‌روند.

تام هنکس بعد از تجربه‌های طولانی و متعدد، امسال (میلادی) در الویس Elvis به ایفای نقش یک آدم‌بد رسیده است. او کسی است که می‌خواهد سقوط یک شمایل آمریکایی و اسطوره‌ساز را رقم بزند. اما او به سبک هنکسی، حتی در قالب چنین شخصیتی هم به شکلی غیرمنتظره چیزی امیدوارکننده یافته است. تام هنکس درباره ایفای نقش سرهنگ تام پارکر در فیلم زندگینامه‌ای جدید باز لورمن می‌گوید: «من به شرارت علاقه‌ای ندارم؛ من مجذوب انگیزه‌ام. تمام چیزی که درباره او می‌توانید بگویید این است که او اشتباه می‌کند؛ وگرنه اهریمنی یا خبیث نیست.» و همین صحبت‌ها درس مفیدی را در خود جای داده‌اند؛ موضوعی که اغلب درباره هنکس صادق است. آنچه می‌خوانید بخش اصلی و جذاب‌تر گفت‌وگوی دیوید مارکیزی با تام هنکس دوست‌داشتنی است که در «نیویورک تایمز» منتشر شده است.

کاترین زتا-جونز سال 2022 را مقتدرانه به پایان رساند. او نقش مورتیشیا آدامز را در سریال «ونزدی» Wednesday بازی کرد و البته بازی در سریال به‌شدت کنجکاوی‌برانگیز «گنجینه ملی» را هم برای دیزنی پلاس پذیرفت. گنجینه ملی: آستانه تاریخ National Treasure: Edge of History فرصتی را برای زتا-جونز مهیا کرد تا نقش آدم بد مجموعه، بیلی پیئرس، را بازی کند که دلال عتیقه در بازار سیاه است. کاترین زتا جونز در این گفت‌وگو به چند سوال درباره تازه‌ترین سریالش، پاسخ داده است و در خصوص این‌که چرا به همکاری با خالقانی چون جری بروکهایمر و تیم برتون (برای سریال ونزدی) علاقه‌مند است توضیح داده؛ و البته از ایجاد توازن میان کیفیت‌های اهریمنی و بد شخصیت بیلی با جنبه‌های انسانی و جزییات مربوط به آن نیز سخن گفته است.

برندن فریزر به همان اندازه‌ای که در کانون توجه و نقد برای استحاله فیزیکی‌اش در قالب یک استاد دانشگاه 600 پوندی (بیش از 270 کیلوگرم) قرار گرفته است، می‌خواهد این نکته هم فراموش نشود که ایفای نقش برنده اسکارش در «نهنگ» (The Whale) به لحاظ احساسی یکی از تحول‌آمیزترین نقش‌های کارنامه سه‌دهه‌ای او نیز به شمار می‌رود. برندن فریزر در این گفت‌وگو درباره موارد جالبی صحبت کرده و توضیح داده که چطور این شخصیت را با کمک دارن آرونوفسکی کارگردان و ساموئل دی. هانترِ نویسنده خلق کرده است، گفته که بالاخره به فرنچایز «مومیایی» ملحق خواهد شد یا نه (که اولین بار خودش در سال 1999 در اولین فیلم این مجموعه بازی کرد)، و این‌که چرا بازی‌اش در «نهنگ» نباید به ارایه صورت ظاهری بدن شخصیتش تقلیل داده شود.

هفتادوششمین جشنواره فیلم کن 6 خرداد به پایان رسید؛ آنچه در ادامه می‌خوانید فهرست برندگان این جشنواره است و البته لیستی از پیش‌بینی‌های برندگان جشنواره کن 2023 از سایت‌های معتبر را هم می‌توانید بخوانید. باید اشاره کرد که فیلم‌هایی چون «قاتلان فلاور مون» اثر اسکورسیزی (نمایش در بخش خارج از مسابقه) یا «خلافکاران» اثر رودریگو مورِنو و «شکستن یخ» اثر آنتونی چِن (نمایش هر دو در بخش نوعی نگاه) با این‌که سروصدا و شور فوق‌العاده‌ای راه انداختند اما واجد شرایط کسب هیچ جایزه مهمی نیستند و باید در ادامه سال موفقیت‌شان در محافل هنری را دنبال کرد.