حرف‌های کارگردان سریال سرخ‌وسیاه درباره اعمال سلیقه‌ها

آیدا پناهنده: دیگر سریال نمی‌سازم!

مهمان تلویزیونی به چه حقی به اهالی سینما توهین می‌کند؟

فیلیمو‌شات |
آیدا پناهنده: دیگر سریال نمی‌سازم!
آیدا پناهنده شناخته‌شده‌تر از آن است که نیاز به معرفی داشته باشد؛ کارگردان خوش‌قریحه‌ای که از «ناهید» تا «در انتهای شب» نشان داده دغدغه دارد، روی کارش مسلط است و جز سینما و قصه به چیز دیگری فکر نمی‌کند. جایزه‌هایی که گرفته و اقبالی که به فیلم‌ها و سریال‌هایش شده، همگی بر این گزاره تاکید می‌کنند. اما سریال خوب و پرزحمت «سرخ و سیاه» از همان ابتدا دچار مشکل شد و سرانجام حجم ممیزی‌های اعلام شده توسط ساترا، اجازه نداد تا قسمت ششم آن در فیلیمو منتشر شود. برای همین مصاحبه را از جایی آغاز کردیم که یک سوال معمولی و روزمره است؛ سلام! حال شما چطور است؟

  • چطور بپرسیم که حال امروزتان چطور است؟

آیدا پناهنده، کارگردان سریال سرخ و سیاه: خیلی بد! واقعا در طول این ۲۰ سالی که در این حرفه بوده‌ام، هیچوقت به این بدی نبوده‌ام؛ دل‌زده، خسته و فرسوده شده‌ام.

  • از صدای شما مشخص است؛ چرا این اتفاق افتاد و به این حد از خستگی رسیدید؟

فکر می‌کنم الان حساسیت‌های سلیقه‌ای و بیش از اندازه بخشی از اعضای ساترا باعث شده کل سریال «سرخ و سیاه» تکه‌پاره شود و اگر به همین صورت پیش برود، اثر نابود خواهد شد. همین من را افسرده کرده. یعنی من نگران کلیت اثرم. ۳ سال یک گروه ۳۰۰ نفره برای این اثر زحمت کشیده و حالا گروهی دارند به بهانه مراقبت از حق مردم و عرف، این اثر را به باد می‌دهند. یک روز اصلاحیه برای حذف چندین مورد می‌آید، ۲ روز می‌گذرد یک‌نفر دیگر دستور می‌دهد سکانس مهمی را که بیست‌نفر ممیز قبلی مشکلی با آن نداشته‌اند حذف شود. بالاخره ممیزی هم اگر می‌خواهند انجام شود یک چارچوبی نباید وجود داشته باشد؟ یعنی هر روز هر کسی خواست بنا سلیقه‌اش خودش و بدون در نظر گرفتن ساختار و داستان و محتوای کار، هر چیزی را حذف کند؟ حتی سکانسی را که پخش شده، در بازپخش همان سکانس در قسمتی دیگر، می‌گویند حذف کنید. چرا؟

آیدا پناهنده:
آقایان اصلا صنعت سریال‌سازی در نمایش خانگی ایران را با تلویزیون اشتباه گرفته‌اند. مخاطبان را باهمین رویه اشتباه از تلویزیون فراری داده‌اند. رسانه خانگی شبکه یک و دو و سه نیست!

  • خانم پناهنده شما آدم کم‌تجربه در حوزه فیلم و سریال نیستید، با این رویه ممیزی هم همه‌جوره مواجه بوده‌اید. فکر می‌کنید چه چیزی عوض شده؟ چه تفاوتی با قبل کرده؟

به نظر من خیلی فرق کرده. به آقایان هم گفتم که اگر همین گروه، قبلا بر سر کار بودند، «در انتهای شب» پخش نمی‌شد یا به شدت در ممیزی تکه‌وپاره می‌شد و از بین می‌رفت. من برای تلویزیون تله‌فیلم ساختم، کار حرفه‌ای‌‌ام را از تلویزیون شروع کردم ولی الان احساس می‌کنم آقایان اصلا صنعت سریال‌سازی در نمایش خانگی ایران را با تلویزیون اشتباه گرفته‌اند. مخاطبان را باهمین رویه اشتباه از تلویزیون فراری داده‌اند. رسانه خانگی شبکه یک و دو و سه نیست! برخی مدیران را از تلویزیون آورده‌اید ساترا و دارند همان سلیقه‌ای که مردم را از تلویزیون زده کرد، اینجا اعمال می‌کنند. چرا متوجه نیستید که مدیوم‌ها با هم فرق دارد، رسانه‌ها با هم یکی نیستند. مردم از همین شبکه‌هایی که خودشان را در آن نمی‌بینند، خسته شده‌اند. واقعاً کی می‌خواهید متوجه این خستگی بشوید؟ مردم دنبال هوای تازه، قصه تازه هستند. دنبال جایی هستند که یک ساعت حالشان را خوب کند. سرگرمشان کند. این را هم نمی‌خواهید بگذارید؟ شما اگر بلد بودید همان رسانه‌هایی را که مدیر و کارشناسش بودید، الان مخاطب داشت!  

  • نکته این است که سریال‌های نمایش خانگی هم متفاوت با عرف نیستند.

بله، مگر ما در سریال‌هایمان چی گفتیم؟ مگر ما داریم چی نشان می‌دهیم؟ در سریالی یک مادری، بچه‌اش را بغل  می‌کند؛ خانمی ۷۵ ساله که صحنه بعدش پسرش کشته می‌شود... این کجایش بد است؟ این کجایش خلاف عرف است؟ مگر رابطه مادر و فرزندی مقدس‌‌ترین رابطه جهان نیست؟

  • پس مشکل شما با این حجم و عمق ممیزی‌هاست؟

ممکن است آقایان از جایی که هیچ ربطی به فرهنگ و فضای سریال و سینما نداشته باشد، تحت فشار باشند. خب چرا تسلیم این فشارها می‌شوند؟ نقش آنها چیست؟ نمی‌شود هرکس از هر جایی می‌‌رسد برای تلویزیون و تئاتر و سینمای ما تصمیم بگیرد. بجنگید... آن هم برای ما مردمی که این همه اتفاقات بد را از سر گذرانده‌ایم؛ دو جنگ را پشت سر گذاشتیم. خب یک ذره اجازه دهید مردم نفس بکشند. اصلا اینکه مادری بچه‌اش را بغل کند، چرا باید اینقدر بزرگ شود و بشود مسئله اول مملکت؟ آیا شما بچه‌هایتان را بغل نمی‌کنید؟ آیا حسی اروتیک داشت؟ لمس شهوانی بود؟ همین چند روز گذشته دختری توسط پدرش کشته شده، حال همه را خراب کرد. چه اشکالی دارد آغوش محبت‌آمیز دختر و پدری را در رسانه‌های رسمی نشان دهید. حس خوب به خانواده‌ها بدهید. چه ایرادی دارد اجازه بدهید رابطه والدین با فرزندان به شکل طبیعی واقعی و به زیبایی نمایش داده شود؟

آیدا پناهنده:
مردم از همین شبکه‌هایی که خودشان را در آن نمی‌بینند، خسته شده‌اند. شما اگر بلد بودید همان رسانه‌هایی را که مدیر و کارشناسش بودید، الان مخاطب داشت!

  • علاقه‌مند هستید مثال‌های بزنید از این ممیزی‌ها که سریالتان را به محاق برده و شما را اینقدر خسته کرد؟

همه کار آقایان این شده که چک کنند دست بازیگر به کجا خورده است. شخصیت‌های داستان در صحنه‌ای دارند دعوا می‌کنند، میگویند دستش خورد، دستش نخورد؟! دعوا است!  جنازه را از چاه بیرون می‌کشند؛ آن هم با آن همه چادر و پوشش، می‌گویند مسئله دارد. همه‌اش را حذف کنید. جالب اینکه این پلان یکبار هفته قبلش پخش شده است. یک ذره خودتان را کنترل کنید، آرام باشید... چرا از همه چیز یک بحران فرهنگی می‌‌سازید؟ البته در همین ساترا و شوراهای ممیزی هم هستند اندک کسانی که کارشناس هستند و دغدغه مردم را دارند و نگاهشان متعادل‌تر است. اما تعدادشان کم است و زورشان نمی‌رسد!

  • تازه در این بین صداوسیما هم آتش‌‌بیار معرکه است...

از همه بدتر تلویزیون دو آقایی را آورده که به همکاران ما توهین می‌کنند، می‌گویند «چیزهایی که پشت دوربین‌هایتان اتفاق می‌افتد جلوی دوربین نیاورید» شما چه حقی دارید که به همکاران سینمایی ما اینطور توهین کنید. چطور به خودتان اجاره می‌دهید به همکاران ما توهین کنید؟ البته که صدای ما شنیده نمی‌شود. توبیخ هم نمی‌شوند. با افتخار توهین می‌کنند. آن هم به کسانی که در سرما در گرما، در این هوای آلوده، صبح تا شب -سخت- کار می‌کنند. بعد، مگر ما پشت دوربین چه می‌کنیم که اینطور حرف می‌زنید و توهین می‌کنید؟ آقای محترم من حاضرم دست شما را بگیرم و ببرم پشت‌صحنه هر پروژه‌ای که خواست، تا ببینید عوامل سینما با چه حقوقی و چه وجدان کاری‌‌ای کار می‌کنند. همین‌هاست که آدم را دل‌زده می‌کند... به حدی که الان اصلا نمی‌خواهم هیچ کاری کنم! می‌خواهم خانه‌ام بنشینم کار نکنم تا حداقل به من و همکارانم بی‌احترامی نشود. 

منبع: ایسنا

دیدگاه‌ها

ارسال دیدگاه