قسمت اول سریال میدان سرخ جمعه گذشته از فیلیمو پخش و در این چندروز نظرات مثبت و منفی زیادی درباره آن مطرح شد. هرچند ممیزی مهتاب کرامتی توی ذوق خیلی‌ها زد اما بیایید واقع‌بین باشیم و تلخی‌هایی را که به وجود آمدنش دست عوامل سازنده سریال نیست، فراموش کنیم و ببینیم قسمت اول چه نکات دیدنی و جذابی داشت.
سریال «زخم کاری» بالاخره به پایان رسید. شخصیت‌های منفی و تبهکار و زیاده‌خواه، به جزای اعمال زشتشان رسیدند و هیچ‌کدام‌شان هم رستگار نشدند. چون اصلا قرار نبود رستگار شوند؛ طبق الگوی اولیه درام، باید می‌آمدند، خودی نشان می‌دادند، به موفقیت‌های نسبی می‌رسیدند و نهایتا همه‌چیز را می‌باختند. نتیجه کار، چیزی غیر از این نبود. با این‌حال معلوم نیست چرا یک الگوی از پیش تعیین شده که بارها امتحانش را پس داده، باید با این‌همه هجمه و جنجال روبه‌رو شود؟
سریال قبله عالم از حیث بصری و زیبایی‌شناسی تصویری کم نگذاشته و طراحی صحنه و لباس و لوکیشن و نورپردازی‌های حرفه‌ای آن می‌تواند مخاطب را به لذت بصری برساند.
حامد کمیلی در قبله عالم چهار نقش بازی می‌کند: ناصر، ناصرالدین‌شاه، ناصر در نقش ناصرالدین‌شاه و نماهایی که باید جوری بازی کند که فرق میان ناصر و ناصرالدین‌شاه مشخص نباشد.
سهیلی‌زاده در ملکه گدایان ارتباطی قابل اتکاء با بیننده‌اش برقرار می‌کند که پشتوانه ساخت فصل‌های بعدی و سریال‌های آینده خواهد بود.
در سه قسمت جدید زخم کاری (۱۱، ۱۲ و ۱۳) ورق برمی‌گردد، بازی عوض می‌شود و شخصیت‌های زن قصه روی دیگری برای نمایش دارند.
یادداشت دامون قنبر زاده برای سریال زخم کاری: دنیای سیاهی که زخم کاری ترسیم می‌کند، هضم‌شدنی نیست. تلخی آدم‌هایش آزاردهنده است.
