سریال «زخم کاری» بالاخره به پایان رسید. شخصیتهای منفی و تبهکار و زیادهخواه، به جزای اعمال زشتشان رسیدند و هیچکدامشان هم رستگار نشدند. چون اصلا قرار نبود رستگار شوند؛ طبق الگوی اولیه درام، باید میآمدند، خودی نشان میدادند، به موفقیتهای نسبی میرسیدند و نهایتا همهچیز را میباختند. نتیجه کار، چیزی غیر از این نبود. با اینحال معلوم نیست چرا یک الگوی از پیش تعیین شده که بارها امتحانش را پس داده، باید با اینهمه هجمه و جنجال روبهرو شود؟
سریال قبله عالم از حیث بصری و زیباییشناسی تصویری کم نگذاشته و طراحی صحنه و لباس و لوکیشن و نورپردازیهای حرفهای آن میتواند مخاطب را به لذت بصری برساند.
حامد کمیلی در قبله عالم چهار نقش بازی میکند: ناصر، ناصرالدینشاه، ناصر در نقش ناصرالدینشاه و نماهایی که باید جوری بازی کند که فرق میان ناصر و ناصرالدینشاه مشخص نباشد.
سهیلیزاده در ملکه گدایان ارتباطی قابل اتکاء با بینندهاش برقرار میکند که پشتوانه ساخت فصلهای بعدی و سریالهای آینده خواهد بود.
در سه قسمت جدید زخم کاری (۱۱، ۱۲ و ۱۳) ورق برمیگردد، بازی عوض میشود و شخصیتهای زن قصه روی دیگری برای نمایش دارند.
یادداشت دامون قنبر زاده برای سریال زخم کاری: دنیای سیاهی که زخم کاری ترسیم میکند، هضمشدنی نیست. تلخی آدمهایش آزاردهنده است.
مینی سریال زمان با بازی درخشان شان بین و استیون گراهام، کانسپت انتخاب و مسئولیت و تاوان را به بیرحمانهترین شکل ممکن نشان میدهد.
سریال طنز ممیزی ساده به نظر میرسد اما یکی از بهترین آثار طنز چند سال اخیر است که بیحاشیه، بیسروصدا و فارغ از هرگونه ادعایی پیش میرود.