نسیم قاضی‌زاده

لیست‌ها کمک‌کننده‌اند، چرا؟ چون کار آدم را راحت می‌کنند. چون یک عصر جمعه که در خانه نشسته‌اید و دلتان می‌خواهد روی مبل کتابی بخوانید، کمی برای خودتان بنویسید یا اصلا به سقف خیره شده‍‍اید و دلتان می‌خواهد یک موزیک خوب و در عین حال خاطره‌انگیز گوش کنید که ترجیحا خواننده هم نداشته باشد تا شاید فراغ بالی حاصل شود. بعد همه وقت اندکِ نازنین‌تان می‌رود پی گوگل کردن موسیقی‌هایی که تازه باید به آن فکر کنید که چه‌ها بوده‌اند و حالا دانلودشان چقدر طول می‌کشد! هم‌اکنون انتظارها به‌سر رسید و این شما و این لیست تعدادی از بهترین موسیقی فیلم‌های تاریخ. این موسیقی‌ها را از میان صدها گل از جمله سایت‌های معتبر سینمایی دنیا جدا کرده‌ایم تا با خیال راحت گوش کنید، تصویرها را به خاطر بیاورید و روز و شبتان را بسازید. فهرست موسیقی فیلم‌های برتر تاریخ سینما به روایت فیلیموشات اینجاست.

خاطره‌ها علاوه بر تصویر، صدا دارند، عطر دارند، وقتی به یاد می‌آیند همراه با خودشان ترکیبی از صداها و نورها و مکان‌ها را می‌آورند. آدم‌ها را گاهی بیش از واقعیت در تصویر جا می‌دهند و گاهی کمتر. تصویرِ خاطره‌ها را ذهن ما به دلخواهش دستکاری می‌کند اما صداها را بعید است بتوان تغییر داد. مثلا شما در تاکسی نشسته‌اید در یک روز بهاری، موسیقی که از رادیوی تاکسی پخش می‌شود، به ناگاه پرتاب می‌شوید به یک تصویر، تصویری که روی صندلی قرمز سینما با یارتان نشسته‌اید، شخصیت‌ها را در صفحه نقره‌ای به یاد می‌آورید و حالی که آن روز در آن لحظه تجربه کرده‌اید. موسیقی در نقش ماشینِ زمان، شما را به بیست و اندی سال پیش برده است، شما را به سینمای محله‌تان با صندلی‌های چوبی‌اش کشانده و دلتان برای طعم ساندویچ کالباسی که خورده‌اید تنگ شده، آن لحظه را از نو در چهل سالگی با موسیقی زندگی کنید. ما لحظاتی از بهار را برایتان انتخاب کرده‌ایم تا با صدای بهاری آن‌ها، تصویر فیلم‌ها و خودتان زمانی که آن فیلم‌ها را تماشا می‌کردید، یادتان بیاید. چرا انتخابمان بهاری است؟ به تاریخ انتشار این مطلب نگاه کنید. مساله حل می‌شوید. این شما و این صدای بهار در سینمای ایران.

بعضی‌ها در لحظه‌ای که اسمشان شنیده می‌شود، صدا و تصویرشان هم در ذهن لود می‌شود. آل پاچینو از آن دست است. هرچند تصاویر و صداهای خیلی بیشتری هم به چشم می‌آید و به گوش می‌رسد. آل پاچینو چندان اهل گفت‌وگو نیست، به همین دلیل زمانی که گفت‌وگو می‌کند یعنی سرحال است و از گفت‌وگو لذت می‌برد. آقای آلفردو جیمز پاچینو امسال 83 ساله است. پر است از شور زندگی. کمتر چیزی به عنوان زندگی نزیسته دارد و وقتی قصه زندگی و رنج‌هایی که برده است و آزادی‌هایی که برای خود قائل شده است را می‌خوانیم، شاید بهتر متوجه این مساله شویم. اینکه چطور از ظرف شستن در رستوران‌ها و باربری و روزی ۴ پاکت سیگار کشیدن سر از کلاس‌های بازیگری استراسبرگ درآورد و با مکافات نقش مایکل کورلئونه را از کاپولا گرفت. او جایزه‌ای در بازیگری نیست که نگرفته باشد. ۹ بار فقط نامش در اسکار آمده که یک بارش مجسمه عمو اسکار را به خانه برده، 18 بار اسمش را در گلدن گلوب خوانده‌اند که 4 بارش را با کره طلایی راهی منزل شده است و انبوهی نامزدی و برنده شدن در بفتا و امی و تونی و امثالهم. حتی باراک اوباما هم در سال ۲۰۱۱ به پاس یک عمر فعالیت حرفه‌ای نشان ملی هنر آمریکا را تقدیمش کرد و تماشاگران انگلیسی در یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۳، پاچینو را به عنوان «بزرگ‌ترین ستاره تاریخ سینما» انتخاب کردند. آدم مگر از حرفه‌اش چه می‌خواهد؟ پاچینو روی آن قله ایستاده است و همچنان عطش بازیگری و حضور روی صحنه را دارد و راستش را بخواهید همین زیباست؛ تماشای انسانی عاشق که هربار با همان اشتیاق روی صحنه آماده می‌شود.

حالا آقای ریدلی اسکات بزرگ برنامه آینده‌اش را اعلام کرده است؛ او می‌خواهد گلادیاتور 2 را جلوی دوربین ببرد، فیلمی که شاید کمتر کسی تصور می‌کرد شماره دومی هم داشته باشد چرا که آنقدر تاثیر شگرفی روی مخاطبانش داشت که احتمال ساخت قسمت دومش برای خود کارگردان هم امری پیچیده خواهد بود. اما آقای ریدلی اسکات است و آرمانگرایی همیشگی‌اش. او ناپلئون را روی اکران داشت و در این سال‌ها فراز و فرودهای فراوانی را در فیلمسازی‌‌اش تجربه کرده. از پیروزی‌های بزرگ تا شکست‌های بزرگ. ریدلی اسکات 80 ساله، 50 سال است که در هوای سینما نفس می‌کشد و همه زندگی سینمایی‌اش را زیسته است. با هم مرور می‌کنیم 10 فیلم برتر او را به بهانه اکران ناپلئون و البته امید به دیدار ساخت قسمت جدید گلادیاتور. به نظرتان راسل کرو باز هم در گلادیاتور بازی می‌کند؟