بازگشت موفقیت‌آمیز آقا رضا

درود,شاید خود اثر,یک اثر رئال و مینیمالیستی باشد,اما تصویر ارائه شده از شیرین قصه,که فیلم سفری است از خانه ی بیغوله مانندش تا قصرش ,بسیار غیر واقعی و دور از ذهن می آید,زنی که در راه ایده ها و آرمان ها و ارزشهایش همه چیز خود,حتی شوهر,فرزندان و قلب خود را میبخشد و روحیه امیدواری خود را حفظ میکند.شیرین در تمام طول جاده در تار و پود فرزندان,در قلب و غیرت جلال,در رنگ ماشین و خرت و پرت های درون آن,در ذهن خانم رقیب,در گلخانه,حضور دارد ,زنی ارزش مدار,مهربان,امیدوار ,قانون گرا و مادری خوب که در نقش همسری نیز کوتاهی نکرده و رضا و همه کس همسر بوده و حتی درخواست اخرینش برای دیدن همسر ,توصیه به اهدای قلبش بوده است ,,,,آیا جا گرفتن چنین انسان فرا انسانی,به یک اثر میتواند رنگ و بوی رئال ببخشد؟شیرینی که با نبودنش ,طی آن سفر جاده ای با حرکت ماشین گویی مانند یک دومینو تمام حیات پشت سر ماشین خراب میشود,خراب میشود تا برسد به قصرش.وحالا او نیست تا مرهم درماندگی کودکانش شود….

با این گفته نقد ،که فیلم خارج از تهران هست موافقم ، کلیت سینمای ما کلیشه ای شده ، محیط ها ثابت ، ما از هنر سینما به صنعت سینما مبدل شده ایم ، همه یکجور فکر میکنیم یکجور محیط فیلم میبینیم یک ژانر یک سبک ، مثل کارخانه ای که خط تولیدش یک محصول میزند ، در حالیکه ذات هنر《 تفاوت 》 هست ، یک هنرمند هر چقدر هم بخواد باز نمیتونه اثر مشابه قبلش تولید کنه هر اثر متمایز میشه از برخی جهات ، اما در مورد بدبخت نشان دادن ، نشان دادن رئالیستی خوب هست اما گاهی اوقات اغراق میشود ، مثلا شخصیت زن از خود گذشته و … سینمای ما بدبختی و اغراق در ان را دوست دارد ، کاش کمی تعادل در ان بود .

عنوان: زنی که مرده بهزاد بقائی تحلیل روان‌شناختی و نمادین شخصیت مرد گلخانه‌ای در فیلم “قصر شیرین” فیلم “قصر شیرین” ساخته‌ی رضا میرکریمی، یکی از آن فیلم‌هایی‌ست که با سکوت، غیبت و ابهام، مفاهیمی عمیق را در دل روایت خود پنهان کرده است. شخصیت‌هایی در مسیر، با زخم‌هایی قدیمی، و در جستجوی چیزی گمشده. در این میان، شخصیتی که شاید کمتر مورد توجه قرار گرفته، اما نقش مهمی در گره‌های معنایی فیلم دارد، مرد گلخانه‌ای‌ست؛ شخصیتی آرام، مؤدب، اما در عین حال چندلایه و مبهم. یکی از جملات کلیدی این شخصیت ـ «خودش به من پیام می‌داد، خودش مشکل داشت!» ـ ذهن مخاطب را به‌سوی یک احتمال پررنگ سوق می‌دهد: آیا بین او و “شیرین”، زن غایب فیلم، رابطه‌ای فراتر از آشنایی عادی وجود داشته؟ این فرضیه با رفتار خشن جلال، شوهر شیرین (با بازی حامد بهداد) نسبت به مرد گلخانه‌ای، قوت می‌گیرد. جلال، مردی خشم‌گین و سرکوب‌شده، ناگهان او را می‌زند؛ ضربه‌ای که می‌تواند نشانه‌ی حسادت، احساس تهدید، یا حتی تحقیر شخصی باشد. اما این فقط یک لایه‌ی سطحی از ماجراست. اگر عمیق‌تر نگاه کنیم، مرد گلخانه‌ای با وجود ظاهر آرامش، چهره‌ای دیگر دارد: او نیز مانند جلال، مردی‌ست رشدنیافته، بی‌هویت، و درگیر با زنی که معنای زندگی‌اش را تعریف می‌کرد. جمله‌ی پرمعنای که “شیرین گلخانه‌اش را راه انداخته”، به‌درستی نشان می‌دهد که این مرد، بدون شیرین، راکد، بی‌ریشه، و بلاتکلیف است. او حتی با گل‌ها نیز بی‌ارتباط به نظر می‌رسد؛ گویی شیرین، تنها واسطه‌ی او با زندگی و معنا بوده است. در این نگاه، مرد گلخانه‌ای نه رقیب جلال، بلکه هم‌زاد روانی اوست؛ دو مرد در دو پوسته‌ی متفاوت، اما با باطنی مشابه: هر دو در نبود زنی که معنا می‌داد، در حال فروپاشی‌اند. جلال، تند و خشن؛ گلخانه‌ای، آرام و مچاله. اما هردو گرفتار در بن‌بست هویتی‌اند، و شیرین، زنی که دیگر نیست، کلید رمزگشایی از وضعیت آن‌هاست. شیرین، اگرچه غایب، اما حضوری قوی دارد؛ زنی که از قاب فیلم بیرون مانده، اما از تار و پود ذهن و زبان شخصیت‌ها حذف‌ناپذیر است. فیلم به‌جای آنکه ما را با داستانی روشن از گذشته‌ی او مواجه کند، با سایه‌های او، با اثرات او، با ردپاهایش حرف می‌زند. و شاید به‌همین دلیل، هر مردی که با او در ارتباط بوده، بعد از او، بی‌ریشه و سرگردان است. در نهایت، “قصر شیرین” روایتی‌ست از مردانی که در غیاب یک زن، نمی‌دانند چگونه خود را تعریف کنند. شیرینی که مرده، تنها یک زن نیست؛ استعاره‌ای‌ست از معنا، حضور، هویت، و نوری که حالا خاموش است. و این مردها، چه جلال، چه گلخانه‌ای، هنوز در تاریکی‌اند.