اطلاعات اولیه فیلم آن دو

اطلاعات کامل چهل و چهارمین جشنواره فجر ۱۴۰۴

خلاصه داستان فیلم آن دو

فیلم آن دو قصه ای متفاوت از دوران جنگ تحمیلی را با محوریت پسر بچه ای ۱۲ ساله به نام ظفر به تصویر می کشد که از عشایر لردگان است و زندگی و جهان کودکانه او بزودی با حوادث جنگ ایران و عراق پیوند می خورد... لوکیشن‌های فیلم آن‌دو در شهر لردگان در استان چهارمحال و بختیاری، آبادان، شهرک سینمایی دفاع مقدس است.

بازیگران و عوامل فیلم آن دو

فریبا کوثری، علیرام نورایی، قدرت الله ایزدی، مالک حدپور سراج، آوا دارویت، اسرافیل علمداری، محمدرضا ژاله، کامران دهقان، داراب اقاسی زاده، سلیمه رنگزن، مژگان محمودیان، مرجان علوی، کبری گودرزی، سعید محمودی، بهروز کردزنگنه، حبیب تاجمیری، پوریا ریحانی اصل، حاتم میرزایی، مهران پورمهدی، مهران هادی، سیاوش معمارزاده، درسا طهماسبی، مصطفی حسنی، روح الله خالدی، محمدرضا عالیور، امیرمحمد فتاحی، علی گودرزی، زیبا موسوی، بابک محمودی و امیررضا فرامرزی و ... در این فیلم بازی دارند. دیگر عوامل اصلی آن دو عبارتند از؛ نویسندگان: مهدی سجادپور، مرتضی رحیمی، تهیه‌کننده: سید علیرضا صبط احمدی، مجری طرح: موسسه تاراز فیلم پارسی، ناظر کیفی: حبیب الله بهمنی، مدیر فیلمبرداری: مجید گل سفیدی، مدیران صدابرداری: حمیدرضا اسلامی نژاد، روح الله جعفر بیگلو، طراح گریم: رسول نعمتی، صداگذار: امیرحسین صادقی، تدوینگر: امیرشیبان خاقانی، جلوه های ویژه میدانی: عظیم محمدی، جلوه های ویژه بصری: عادل مدنی، طراح صحنه: بهنام جعفری طادی، طراح لباس: اشرف شاه حسینی، مدیر تولید: مرتضی کریمی، منشی صحنه: مهران رضایی سرابی، و عکاس: لیلا دبیب.

کوتاه درباره کارگردان فیلم

مرتضی رحیمی که خود اصالتاً بختیاری است، همچون ساخته های قبلی اش، فیلم «آن دو» را با نگاهی به فرهنگ و رسوم مردم این منطقه و نیز وقایع دوران دفاع مقدس به تصویر کشیده است. فیلم سینمایی «بَلیط» ساخته قبلی رحیمی در نوبت اکران قرار دارد.

نقد و بررسی فیلم آن دو

این نقد و نوشته‌ها، نظر کوتاه ولی دست‌اولِ منتقدان و نویسندگان سینمایی است؛ شاید بعدها همه چیز تغییر کند! در ضمن، انتشار آن‌ها -لزوما- به معنای تایید فیلیموشات نیست

محمد تقی‌زاده

حضور فیلم‌های ضعیف با موضوع دفاع مقدس در جشنواره ملی فیلم فجر، همواره پرسش‌برانگیز است. آیا صرف پرداختن به این موضوع، مجوز حضور می‌دهد یا این آثار تنها برای پر کردن جدول برنامه‌ها استفاده می‌شوند؟ فیلم مورد بحث، نمونه‌ای آشکار از این معضل است. آن دو، هیچ ایده جدیدی ندارد و صرفاً کلیشه‌های فرسوده ژانر را تکرار می‌کند: نوجوانی شیفته جبهه، مخالفت خانواده (به ویژه مادر)، و کشمکشی سطحی که به نتیجه‌ای از پیش معلوم می‌رسد. این روایت‌ها سال‌ها پیش در آثاری عمیق‌تر و باکیفیت‌تر ارائه شده‌اند. در شرایط کنونی پس از جنگ‌های نوین و در فضای ملتهب منطقه چنین بازگویی‌های شعارزده و ساده‌انگارانه، نه تنها کارکردی برای نسل جدید ندارد، بلکه به دلیل ناتوانی در ایجاد همذات‌پنداری یا تفکر، به حاشیه‌رانی بیشتر این ژانر مهم دامن می‌زند. ضعف‌های اجرایی نیز بر مشکلات محتوایی می‌افزاید. بازی غیرطبیعی نابازیگران و بازیگران کم‌شناس، دیالوگ‌های نامفهوم و استفاده گسترده از زبان محلی با زیرنویس، کمترین جذابیت‌های سینمایی را از اثر سلب کرده و ارتباط مخاطب با داستان را قطع می‌کند. در نهایت، این پرسش اساسی مطرح است که چنین فیلمی برای چه مخاطبی و چه زمانی تولید شده است؟ به نظر می‌رسد اثر در بهترین حالت قابلیت پخش در ساعات کم‌بیننده شبکه‌های تلویزیونی را دارد، نه حضور در جشنواره ملی یا اکران عمومی. پذیرش این قبیل آثار صرفاً بر اساس «موضوع»، نه «کیفیت»، هم به اعتبار جشنواره آسیب می‌زند و هم با تنزل معیارهای هنری، به حیات سینمای دفاع مقدس لطمه می‌زند. سینمای جنگ نیازمند نگاهی نو، روایت‌های پیچیده و احترام به هوش مخاطب امروز است، نه تکرار مکررات. سه نکته از فیلم:

• فیلم خارج از سطح مسابقه و فستیوال
• هدر رفته یک سوژه جذاب
• پرداخت ضعیف و تکراری

احسان طهماسبی

مشکل اساسی آن‌دو، فرسودگی ایده مرکزی آن است. پرداختن دوباره به میل نوجوانان برای حضور در میدان جنگ، بدون کشف زاویه‌ای تازه یا خوانشی متفاوت، فیلم را در سطح نگه داشته و اجازه حرکت به عمق را به فیلم نمی‌دهد. از این رو و بر اساس این انتخاب محافظه‌کارانه، مخاطب اثر، به درک دقیقی از این تجربه انسانی نمی‌رسد و برخلاف هدف فیلم، پیام اخلاقی اثر نیز کم‌اثر و الکن می‌ماند. آن‌دو عملاً در میان رفت‌وبرگشت‌های زمانی و فلش‌بک‌ها متوقف مانده و توان حرکت رو به جلو را ندارد. روایت اصلی نیز در میان خرده‌داستان‌ها گم شده و فیلمساز به جای ساختن مسیر مشخص، به پراکندگی بصری روی می‌آورد. از دیگر سو، فیلمنامه نه تعلیق دارد و نه اوج معنادار و نه مسیر تحول شخصیت‌. روابط عاطفی سطحی و شخصیت اصلی، بدون ملحوظ نمودن تحول شخصیتی منطقی، به جایگاهی قهرمانانه می‌رسد. نکته مثبت فیلم توجه به فضاهای بومی، لهجه‌ها و چهره‌های محلی است که آن هم به دلیل عدم توانایی کارگردان در هدایت صحیح و دقیق نابازیگران به فرصتی سوخته بدل شده است و در نهایت، هویت مستقلی برای فیلم محسوب نمی‌شوند .آن‌دو، ابزار بیان دقیق موضوع مورد نظر خود را ندارد و در نهایت، نمی‌تواند ذهن و روح مخاطب را درگیر کند. سه نکته از فیلم:

• اینکه کارگردان اصالتا بختیاری آن‌دو، با تعصب به ریشه‌های قومی، به سراغ داستان‌های بومی می‌رود قابل تحسین است.
• این فیلم بیش از آنکه یک تجربه سینمایی باشد، مشابه آثار مناسبتی و تلویزیونی است.
• دقت در پرهیز از کلیشه، یکی از رازهای ماندگاری و موفقیت فیلمهای دفاع مقدسی است.

 

پوستر فیلم آن دو